Eduardo Mendoza

Literatura od wielu wieków jest metodą nie tylko na sprawienie sobie rozrywkowego wieczoru, ale również na poszerzanie horyzontów oraz kształtowanie charakteru. W dawnych czasach kupno książki wiązało się z ogromnymi kosztami, które niejednokrotnie wynosić mogły całe wioski. Wysokie ceny za książki mogły być też sposobem na poszerzanie analfabetyzmu wśród społeczeństwa, dzięki czemu mądrość oraz inteligencja takiego społeczeństwa nie było wysoka w związku z czym łatwo można było takim społeczeństwem manipulować. Liczba tytułów oraz nazwisk autorów stale wzrasta przez co trudno jest połapać się w tym wszystkim i z reguły wybór danej książki ukierunkowywany jest przez reklamę lub opinie innych. Niekiedy takie nazwiska jak Eduardo Mendoza czy choćby Tokarczuk dla wielu czytelników mogą być całkowicie nieznane i to z powodów czysto reklamowych. Dlatego tez ważne jest dawanie równych szans zarówno autorom, którzy co dopiero wchodzą na rynek książkowy oraz tak zwanym potocznie – „starym wyjadaczom”.

Można zrobić pewien ciekawy eksperyment. Wystarczy tylko przejść się do biblioteki lub do księgarni i poprosić o najnowsze książki, które niedawno zostały wydane. Teraz wystarczy już tylko przeczytać tył okładki, by zapoznać się z fabułą i dalej, ale do dla dociekliwych zapoznać się z samą treścią książki. Nietrudno zauważyć, że na przykład współczesne książki z gatunku kryminału opierają się w głównej mierze o wszelkiego rodzaju stowarzyszenia polityczne i religijne. Jeśli spojrzymy na to z nieco szerszej skali, nie trudno się domyślić, że tego typu książki mogą godzić w czyjeś wartości polityczne i religijne. Mało znajdzie się współcześnie książek, które swoją treścią zachowują neutralność. Dlaczego tacy autorzy jak Paulo Coehlo czy Eduardo Mendoza są strącani na dalszy plan na rzecz książek, które nie są wstanie wnieść nic nowego do naszego życia oprócz ciągłych oszczerstw oraz fałszywego opisywania rzeczywistości. Współczesna moda na obrażanie siebie nawzajem powoduje to, że człowiek staje się wredną istotą o destrukcyjnych skłonnościach.

Życie typowego Hiszpania nie różni się wcale od życia mieszkańca jakiegokolwiek kraju w Europie. Jednakże nadchodzą takie momenty, kiedy każdy Hiszpan staje się kimś więcej niż tylko mieszkańcem swojego kraju. Do takich chwil można wliczyć mecze piłkarskie lub rozdanie nagród, gdzie wśród laureatów znajduje się przedstawiciel kraju z Półwyspu Pirenejskiego. Rozdanie nagród z zakresu sportowca roku w Europie bądź literata sprawia, że wielu Hiszpanów siedząc przed telewizorami i z zaciśniętymi kciukami liczy na wygraną swojego rodaka. Wielu sławnych Hiszpanów jak na przykład Eduardo Mendoza lub hiszpańscy piłkarze mogą z dumą panoszyć się po ulicach miast w swoim kraju i nikt im nie będzie złorzeczyć a wręcz przeciwnie – będzie im gratulować na każdym kroku i życzył dalszych sukcesów. Ten typ uprzejmości jest słabo widoczny zwłaszcza w krajach Europy Wschodniej i Środkowej, gdzie mentalność ludzka jest odwrotnie proporcjonalna do mentalności Hiszpanów czy Włochów. Pozostaje tylko zazdrościć.